ไม่ณู้ไม่มีไร อยากปั๊มบล็อคตัวเอง เล่นซะอย่างงั้น
2007/Jun/03
2007/May/15
ข้อความต่อไปนี้ ก๊อบมาจาก คนอื่นอีกที
ชายคนนั้น...เพิ่งจะมาอ่านหนังสือออกตอนอายุ 8 ขวบ
ชายคนนั้น...เคยถูกไล่ออกจากโรงเรียน
ชายคนนั้น...เคยถูกปฎิเสธจากโรงเรียนอาชีวะแห่ง ซูริค
ชายคนนั้น...เคยถูกอาจารย์ระบุว่า "สมองช้า
ไม่ชอบสังคมและล่องลอยอยู่ในความฝันอันโง่เขลาของตัวเองตลอดเวลา"
ชายคนนั้น...ชื่อ "อัลเบิร์ต ไอสไตน์" บิดาแห่งปรมาณู
ชายคนหนึ่งเคยถูกปฎิเสธจากโรงเรียนเตรียมทหารเวสต์พอยต์
ชายคนนั้น...ลองสมัครใหม่ดูอีกที
ชายคนนั้น....ถูกปฎิเสธอีกครั้ง
ชายคนนั้น...พยายามเป็นครั้งที่สาม
ชายคนนั้น...ได้รับอนุญาตให้เข้าเรียน
ชายคนนั้น...ได้เป็นทหารสมใจ
ชายคนนั้น....เข้าไปอยู่ในหน้าประวัติศาสตร์สงครามโลกครั้งที่สองได้สำเร็จ
ชายคนนั้น...ชื่อ "นายพล ดักลาส แมคอาเธอร์"ผู้พิชิตแปซิฟิคแห่งสงครามโลกครั้งที่สอง
ชายกล ุ่มหนึ่งเป็นนักดนตรี
ชายกลุ่มนั้น...เคยถูกปฎิเสธจากผุ้บริหารคนหนึ่งจากบริษัทเดคคาเรคคอร์ต้ง
ชายกลุ่มนั้น...ถูกปฎิเสธด้วยเหตุผลที่ว่า
"เราไม่ชอบเสียงเพลงของพวกเขา และกลุ่มนักดนตรีที่เล่นกีตาร์กำลังจะหมดสมัยแล้ว"
ชายกลุ่มนั้น...มีนามว่า "เดอะ บีเทิลส์" สี่เต่าทองแห่งตำนาน
ชายคนหนึ่ง...เป็นนักกีฬา
ชายคนนั้น...เล่นบาสเกตบอลให้กับทีมโรงเรียนมัธยม
ชายคนนั้น...เคยถูกคัดออกจากทีมโรงเรียน
ชายคนนั้น...ชื่อ "ไมเคิล จอร์แดน"
หนึ่งในนักกีฬาบาสเกตบอลที่ทำเงินมากที่สุดในโลก
ชายคนหนึ่ง...เป็นนักแต่งเพลงชาวเยอรมัน
ชายคนนั้น...สูญเสียความสามารถในการฟังลงเรื่อยๆ
ชายคนนั้น...หูหนวกสนิทเมื่อมีอายุได้ 46 ปี
ชายคนนั้น...ได้ใช้ช่วงเวลาบั้นปลายชีวิตประพันธ์เพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุด
ชายคนนั้น...ชื่อ "ลุดวิก ฟาน บีโธเฟน" (Ludwig van Beethoven) นักประพันธ์เพลงชื่อก้องโลก
ชายคนหนึ่งสอบตกประถม 6
ชายคนนั้น...เคยมีชีวิ ตที่พ่ายแพ้และล้มเหลวมาตลอด
ชายคนนั้น...ล้วนทำประโยชน์ครั้งใหญ่ๆเมื่อเขากลายเป็นผู้สูงอายุแล้ว
ชายคนนั้น...ได้เป็นนายกรัฐมนตรีอังกฤษเมื่ออายุ 62 ปี
ชายคนนั้น...ชื่อ "วินสตัน เชอร์ชิล" อดีตนายกรัฐมนตรีอังกฤษ
ชายคนหนึ่งเรียนปริญญาตรี
ชายคนนั้น...เคยถูกจัดให้เป็นแค่นักศึกษาระดับกลางเท่านั้น
ชายคนนั้น...เคยสอบได้อันดับที่ 15 จากนักศึกษา 22 คนในวิชาเคมี
ชายคนนั้น...ชื่อ "หลุยส์ ปาสเตอร์"
ชายคนหนึ่งเป็นนักร้อง
ชายคนนั้น...เคยถูกผู้จัดการของ แก รนด์โอเลโอเพรย์ไล่ออก
ชายคนนั้น...เคยโดนดูถูกว่า "แกมันไปไม่ถึงไหนเลย แกควรกลับไปขับรถบรรทุกมากกว่า"
ชายคนนั้น...ชื่อ "เอลวิส เพรสลีย์"
หญิงคนหนึ่งเป็นนางแบบผู้เปี่ยมไปด้วยความหวัง
หญิงคนนั้น...ทำงานให้กับบริษัท Blue Book Modeling Agency
หญิงคนนั้น...เคยโดนผู้อำนวยการบริษัท บลูบุ๊ค โมเดลลิ่งเอเจนซี่ดูถูกว่า "เธอควรไปเรียนด้านเลขาฯหรือไม่ก็แต่งงานเสียดีกว่า"
หญิงคนนั้น...ชื่อ นอร์มา จีน เบเกอร์ หรือที่รู้จักกันในนาม "มาริลีนมอนโร" นั่นเอง
ชายคนหนึ่ง หลงใหลวิชาการเงินอย่างมาก
ชายคนนั้น...ยื่นใบสมัครกับมหาวิทยาลัยธุรกิจฮา วาร์ดอันเลื่องชื่อ
ชายคนนั้น...ถูกปฎิเสธในเวลาต่อมา
ชายคนนั้น...ไม่ยอมแพ้ เดินหน้าเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยธุรกิจโคลัมเบีย
ชายคนนั้น...สำเร็จการศึกษา
ชายคนนั้น...ปัจจุบันมีสินทรัพย์รวมกว่า 44,000 ล้านเหรียญสหรัฐจากเงินลงทุนเพียง 100 เหรียญสหรัฐ
ชายคนนั้น...ชื่อ "วอเรน บัฟเฟตต์" นักลงทุนอัจฉริยะอภิมหาเศรษฐีอันดับสองของโลก
ชายคนหนึ่ง หลงใหลในคอมพิวเตอร์อย่างมาก
ชายคนนั้น...ชอบหมกตัวกับคอมพิวเตอร์เป็นเวลานานๆ
ชายคนนั้น...ถูกเพื่อนมองว่า "สกปรก - บ้าคอมพิวเตอร์"
ชายคนนั้น....เคยเสนอซอฟแวร์ระบบให้กับ แอปเปิ้ล คอมพิวเตอร์
ชายคนนั้น...ถูกปฎิเสธอย่างไม่ใยดี
ชายคนนั้น...ปัจจุบันคือผู้ให้การช่วยเหลือด้านเงินทุนกับ แอปเปิ้ลคอมพิวเตอร์
ชายคนนั้น...เคยถูก ไอบีเอ็ม มองว่า "แค่เด็ก"
ชายคนนั้น...ปัจจุบันเป็นผู้นำบริษัทซอฟแวร์ที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดในโลก
ชายคนนั้น...ชื่อ วิลเลี่ยม เฮนรี่ เกตส์ ที่สาม หรือที่รู้จักกันในนาม
" บิลล์ เกตส์" ผู้ก่อตั้งไมโครซอฟต์ มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก
ผู้ถือครองสินทรัพย์กว่า 46,000 ล้านเหรียญ
เชื่อว่าทุกคนเคยแพ้
เชื่อว่าทุกคนเคยล้มเหลว
แต่คนแพ้ไม่ใช่คนที่ล้มเหลว
คนล้มเหลวคือ...คนที่ล้มเลิกต่างหาก
ชายคนนั้น...เพิ่งจะมาอ่านหนังสือออกตอนอายุ 8 ขวบ
ชายคนนั้น...เคยถูกไล่ออกจากโรงเรียน
ชายคนนั้น...เคยถูกปฎิเสธจากโรงเรียนอาชีวะแห่ง ซูริค
ชายคนนั้น...เคยถูกอาจารย์ระบุว่า "สมองช้า
ไม่ชอบสังคมและล่องลอยอยู่ในความฝันอันโง่เขลาของตัวเองตลอดเวลา"
ชายคนนั้น...ชื่อ "อัลเบิร์ต ไอสไตน์" บิดาแห่งปรมาณู
ชายคนหนึ่งเคยถูกปฎิเสธจากโรงเรียนเตรียมทหารเวสต์พอยต์
ชายคนนั้น...ลองสมัครใหม่ดูอีกที
ชายคนนั้น....ถูกปฎิเสธอีกครั้ง
ชายคนนั้น...พยายามเป็นครั้งที่สาม
ชายคนนั้น...ได้รับอนุญาตให้เข้าเรียน
ชายคนนั้น...ได้เป็นทหารสมใจ
ชายคนนั้น....เข้าไปอยู่ในหน้าประวัติศาสตร์สงครามโลกครั้งที่สองได้สำเร็จ
ชายคนนั้น...ชื่อ "นายพล ดักลาส แมคอาเธอร์"ผู้พิชิตแปซิฟิคแห่งสงครามโลกครั้งที่สอง
ชายกล ุ่มหนึ่งเป็นนักดนตรี
ชายกลุ่มนั้น...เคยถูกปฎิเสธจากผุ้บริหารคนหนึ่งจากบริษัทเดคคาเรคคอร์ต้ง
ชายกลุ่มนั้น...ถูกปฎิเสธด้วยเหตุผลที่ว่า
"เราไม่ชอบเสียงเพลงของพวกเขา และกลุ่มนักดนตรีที่เล่นกีตาร์กำลังจะหมดสมัยแล้ว"
ชายกลุ่มนั้น...มีนามว่า "เดอะ บีเทิลส์" สี่เต่าทองแห่งตำนาน
ชายคนหนึ่ง...เป็นนักกีฬา
ชายคนนั้น...เล่นบาสเกตบอลให้กับทีมโรงเรียนมัธยม
ชายคนนั้น...เคยถูกคัดออกจากทีมโรงเรียน
ชายคนนั้น...ชื่อ "ไมเคิล จอร์แดน"
หนึ่งในนักกีฬาบาสเกตบอลที่ทำเงินมากที่สุดในโลก
ชายคนหนึ่ง...เป็นนักแต่งเพลงชาวเยอรมัน
ชายคนนั้น...สูญเสียความสามารถในการฟังลงเรื่อยๆ
ชายคนนั้น...หูหนวกสนิทเมื่อมีอายุได้ 46 ปี
ชายคนนั้น...ได้ใช้ช่วงเวลาบั้นปลายชีวิตประพันธ์เพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุด
ชายคนนั้น...ชื่อ "ลุดวิก ฟาน บีโธเฟน" (Ludwig van Beethoven) นักประพันธ์เพลงชื่อก้องโลก
ชายคนหนึ่งสอบตกประถม 6
ชายคนนั้น...เคยมีชีวิ ตที่พ่ายแพ้และล้มเหลวมาตลอด
ชายคนนั้น...ล้วนทำประโยชน์ครั้งใหญ่ๆเมื่อเขากลายเป็นผู้สูงอายุแล้ว
ชายคนนั้น...ได้เป็นนายกรัฐมนตรีอังกฤษเมื่ออายุ 62 ปี
ชายคนนั้น...ชื่อ "วินสตัน เชอร์ชิล" อดีตนายกรัฐมนตรีอังกฤษ
ชายคนหนึ่งเรียนปริญญาตรี
ชายคนนั้น...เคยถูกจัดให้เป็นแค่นักศึกษาระดับกลางเท่านั้น
ชายคนนั้น...เคยสอบได้อันดับที่ 15 จากนักศึกษา 22 คนในวิชาเคมี
ชายคนนั้น...ชื่อ "หลุยส์ ปาสเตอร์"
ชายคนหนึ่งเป็นนักร้อง
ชายคนนั้น...เคยถูกผู้จัดการของ แก รนด์โอเลโอเพรย์ไล่ออก
ชายคนนั้น...เคยโดนดูถูกว่า "แกมันไปไม่ถึงไหนเลย แกควรกลับไปขับรถบรรทุกมากกว่า"
ชายคนนั้น...ชื่อ "เอลวิส เพรสลีย์"
หญิงคนหนึ่งเป็นนางแบบผู้เปี่ยมไปด้วยความหวัง
หญิงคนนั้น...ทำงานให้กับบริษัท Blue Book Modeling Agency
หญิงคนนั้น...เคยโดนผู้อำนวยการบริษัท บลูบุ๊ค โมเดลลิ่งเอเจนซี่ดูถูกว่า "เธอควรไปเรียนด้านเลขาฯหรือไม่ก็แต่งงานเสียดีกว่า"
หญิงคนนั้น...ชื่อ นอร์มา จีน เบเกอร์ หรือที่รู้จักกันในนาม "มาริลีนมอนโร" นั่นเอง
ชายคนหนึ่ง หลงใหลวิชาการเงินอย่างมาก
ชายคนนั้น...ยื่นใบสมัครกับมหาวิทยาลัยธุรกิจฮา วาร์ดอันเลื่องชื่อ
ชายคนนั้น...ถูกปฎิเสธในเวลาต่อมา
ชายคนนั้น...ไม่ยอมแพ้ เดินหน้าเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยธุรกิจโคลัมเบีย
ชายคนนั้น...สำเร็จการศึกษา
ชายคนนั้น...ปัจจุบันมีสินทรัพย์รวมกว่า 44,000 ล้านเหรียญสหรัฐจากเงินลงทุนเพียง 100 เหรียญสหรัฐ
ชายคนนั้น...ชื่อ "วอเรน บัฟเฟตต์" นักลงทุนอัจฉริยะอภิมหาเศรษฐีอันดับสองของโลก
ชายคนหนึ่ง หลงใหลในคอมพิวเตอร์อย่างมาก
ชายคนนั้น...ชอบหมกตัวกับคอมพิวเตอร์เป็นเวลานานๆ
ชายคนนั้น...ถูกเพื่อนมองว่า "สกปรก - บ้าคอมพิวเตอร์"
ชายคนนั้น....เคยเสนอซอฟแวร์ระบบให้กับ แอปเปิ้ล คอมพิวเตอร์
ชายคนนั้น...ถูกปฎิเสธอย่างไม่ใยดี
ชายคนนั้น...ปัจจุบันคือผู้ให้การช่วยเหลือด้านเงินทุนกับ แอปเปิ้ลคอมพิวเตอร์
ชายคนนั้น...เคยถูก ไอบีเอ็ม มองว่า "แค่เด็ก"
ชายคนนั้น...ปัจจุบันเป็นผู้นำบริษัทซอฟแวร์ที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดในโลก
ชายคนนั้น...ชื่อ วิลเลี่ยม เฮนรี่ เกตส์ ที่สาม หรือที่รู้จักกันในนาม
" บิลล์ เกตส์" ผู้ก่อตั้งไมโครซอฟต์ มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก
ผู้ถือครองสินทรัพย์กว่า 46,000 ล้านเหรียญ
เชื่อว่าทุกคนเคยแพ้
เชื่อว่าทุกคนเคยล้มเหลว
แต่คนแพ้ไม่ใช่คนที่ล้มเหลว
คนล้มเหลวคือ...คนที่ล้มเลิกต่างหาก
2007/Apr/01
2YIOH : BAD GIRL
กลิ่นเหม็นของเดินหลังฝนตก ภายใน นรกบนดินที่มีกำแพงล้อมรอบ
กับสายตาอาฆาตแค้นของเหล่า ยมทูตชุดสีกากี ถือกระบองแควงไปมา
กับลูกกรงมากมายที่ปิดกั้น กักขัง ฉัน ....ตอนนี้....ในความคิดของฉัน
”ฉันต้องหนี”
------
ภายใต้หมอกที่ไร้แสงอาทิตย์เหลือเพียง แสงจันทร์อ่อนๆ
กับก้อนเมฆสีทะมึน แสงไฟริบหรี่ตามทางเดิน กับ เสียงไม้กระบอง ที่ลากไปตามพื้นกำแพง.
....ฉันพยายามย่องให้เบา และเร็วที่สุด เพื่ออกไปที่หมายที่ฉันได้วางแผนไว้ในใจ...
. เมื่อถึงที่หมาย ลมหายใจของฉันเริ่มเร็วขึ้น ฉันต้องปีน...
.ปีนกำแพงเพื่อออกจากนรกแห่งนี้ไป บนที่สูงสุดของกำแพง ฉันเห็นท้องหญ้า
ที่มืดมิและ ลมที่ปะทะตัวฉัน....ฉันจะเป็นอิสระแล้ว...
หวอ~~!!~~
เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นพร้อมกับไฟ ที่ส่องมาที่ตัวฉัน ฉันตัดสินใจกระโดด ลงไปที่ทุ่งหญ้านั้น
ชายหนุ่มร่างยักษ์และสุนัทที่พร้อมจะกัดฉันวิ่งออกมา จากประตู
ฉันวิ่ง วิ่ง วิ่ง ไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ฉันวิ่งสุดเท้า เท่าที่ฉันจะวิ่งได้
ฉันวิ่งเข้าไปในป่า ที่ไร้แสงมืดมิด พร้อมกับยานพาหนะ ลำยักษ์ติดใบพัดพร้อมกับแสงไฟที่ส่องมา
ฉันตัดสินใจวิ่งเข้าไปในป่า....
...ฉันหาที่หลบ ฉันหลบใต้รากไม้ ที่ตัวฉันจะพอรอดเข้าไปได้..
ที่นี้ชั่งหนาวและเงียบเหลือเกิน.....เสียงวุ่นวาย ทั้งเครื่องยนต์ทั้งเสียงออกคำสั่ง ที่น่าหวาดกลัว
ดังกังหวาน ผ่านหูฉันมาเรื่อยๆ.....
...
..
แฮ่ก~~เสียงหายใจรั่ว เพื่อสูดออกซิเจนเข้าสู่ปอด
”ในที่สุด...ฉันก็เป็นอิสระ”…ตอนนี้ฉันอยู่ในเมืองแห่งหนึ่งที่มีเพียงแสงไฟ ตามทาง...
ถ้าฉันยังอยู่ในชุดนี้ ฉันผิดสังเกตแน่ๆ....
ฉันหาร้านเสื้อผ้า ที่หรูที่สุดในเมืองนั้น...
เพล้ง~~ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ชุดสูทสุดหรู และกางเกงญี่ห้อดังพร้อมกับ นาฬิการาคาแพง อยู่บนตัวฉัน..
.ฉันต้องหาทางหนีต่อไป หนีไปให้ไกลที่สุด..
..
.
--------------------------------------
“มีรายงานข่าวเข้ามาว่า มีนักโทษแหกคุกออกมาเมื่อคืนนี้
ทราบชื่อ คือ ซุโด้ มาอาสะ “...
เคร้งง~~ชามกระเบี้องตกลงกระทบกับพื้น
”ม่าจัง..!!” สาวน้อยหน้ากลมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ติดล้อสองข้าง...
ตกใจกับภาพข่าวตรงหน้าที่ปรากฏหน้าของ คนที่เธอรู้จัก
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
”ค๊า กำลังไปเปิดค่ะ”สาวหน้ากลมเอามือทั้งสอง จับที่ล้อแล้วเลื่อนไปที่ประตู
เอี๊ยด...สาวหน้ากลมเปิดประตูออกมาก็ต้องตกใจกับภาพตรงหน้า
”งัย..ยูรินะ สบายดีมั้ย...”
”ม่า..จัง...เธอ..”
ฟลุบ..อ้อมแขน อุ่นๆที่สวมกอดเข้ามาที่ยูรินะ พร้อมกับมือที่กดหัวเธอลงไปซบที่ไหล่ของมาอาสะ..
”ฉันคิดถึงเธอมากนะ ยูรินะ...”
หวอ..
”ฉันต้องไปก่อนนะยูรินะ...แล้วฉันจะมาพบเธออีก”
”ม่า...”ยูรินะ ยังไม่ทันที่จะเอ่ยอะไร มาอาสะก็หายไป พร้อมกับเสียง หวอ ตำรวจที่เข้ามาแทนที่..
แล้วคืนนั้น ยูรินะก็ไม่สามารถข่มตาหลับลงได้.....เธอหยิบภาพที่เธอถ่ายคู่กับมาอาสะ
พร้อมกับพลิกด้านหลังดู มีข้อความที่เขียนไว้ว่า
”ฉันรับได้หมด ไม่ว่าเธอจะเป็นอะไร..”[/color][/b]
-----------------------------------------
--“แก! แกโกงกินพ่อแม่ฉัน จนพวกเขาต้องฆ่าตัว ตาย พวกแกต้องตาย~~”
ยูรินะ ตะโกนพร้อมกับเร่งคันเร่งของรถ เพื่อพุ่งเข้าชน ชายกลุ่มหนึ่ง เพล้ง..!!~~
รถของยูรินะ อัดเข้ากับชายกลุ่มนั้นแล้วปะทะกับกำแพง.....
”ยูรินะ!!!!!!!!” มาอาสะ เปิดประตูออกมา แล้ววิ่งไปที่รถ
”ยัยโง่เอ็ยทำไมต้องทำอย่างนี้...”
หวอ~~เสียงรถหวอของ ตำรวจ..กำลังเข้าใกล้มา
มาอาสะตัดสินใจ ควักปืนออกมา ยิงไปที่กระจกรถอีกฝั่ง ขอยูรินะ พร้อมกับ ลาก
ร่างของชายคนหนึ่งในกลุ่มที่โดนชนออกมา...
แล้วจ่อปืนแล้วยิงเข้าไปที่บริเวณหน้าอกหนึ่งนัด....
ขณะนั้น รถตำรวจมาจอดพอดี มาอาสะ วางปืนลงแล้วยกมือขึ้นยอมแต่โดยดี..
ทำให้เหมือนเขาเป็นคนทำทั้งหมด....
....
---------------------------
“ ประกาศ ตำรวจคนใด พบซุโด้ มาอาสะ สามารถจับกุมได้ทันที และหากขัดขืน.
..สามารถจับตายได้ทันที”
...ฉันโทรนัดยูรินะด้วยความอยากเจอ ฉันนัดยูรินะ มาที่ลานจอดรถใต้ดิน..
”ยูรินะ......ฉันคิดถึงเธอมากนะเธอสบายดีหรือป่าว”แววตาแห่งความคิดถึง มองไปเห็น
คนที่ตนอยากเจอกำลังค่อยๆไถรถเข็นมาก็เลยพูดไปทันที
”มาอาสะ!! ทำไมเธอถึงทำแบบนั้น...ทำไมต้องทำเรื่องโง่อย่างนั้น
อย่างนี้ก็เท่ากับ เจ้าคนพวกนั้นทำให้เพื่อนของฉันต้องผิดไปอีกคน เพราะฉันแท้ๆ..เพราะฉัน”
น้ำตาเอ่อล้นออกมาที่ดวงตาไหล ลงมาตรงแก้ม..
”....ฉัน..เป็น..แค่เพื่อนงั้นเหรอ.......ที่ฉันทำน่ะ..เพราะฉันไม่อยากให้เธอต้องลำบาก..”
”แล้วขาฉันนี้ล่ะ มันอะไร....ฉันก็ลำบากอยู่แล้วงัยล่ะ ม่า...ตอนนี้น่ะ ฉันตายๆไปได้ซะยังดีกว่า”
”ไม่ได้นะยูรินะ...เธอต้องห้ามตาย....เธอต้องอยู่ต่อไป....”
”ไม่ ..ม่าฉันจะไปบอกตำรวจว่า ฉันนี้แหละเป็นคนขับรถไปชนพวกนั้นพร้อมกับเล่าเรื่องทั้งหมดว่าเธอไม่ผิด”[/color][/b]
คริ๊ก หยุด!! อย่าขยับ มอบตัวซะโดยดี นายตำรวจนายหนึ่ง เล็งปืนมาที่ มาอาสะ จากหลังเสาพร้อมทั้งเดินเข้ามา.
.แล้วก็มีตำรวจอีกหลายนาย...ค่อยๆเดินออกมา..
”ยูรินะ....เธอไม่ผิดนะ..”มาอาสะ ยกมือขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาตำรวจคนนั้น
”หยุด!! อยู่ตรงนั้นแหละ” นายตำรวจโต้กลับ..แล้วค่อยเดินเข้าหามาอาสะ....นายตำรวจ ค่อยล็อคตัว มาอาสะ.....
ผู้หญิงคนนั้นก็ต้องสงสัย เราควบคุมตัวไว้ด้วย..
จังหวะที่นายตำรวจกำลังออกคำสั่ง มาอาสะ คว้ามือไปแย่งปืน แล้วพลักตำรวจออกไป พร้อมทั้งพูดออกมาว่า
“ เธอคนนั้นไม่ผิด ฉันนี้แหละ ฆาตกร ที่พวกแกตามตัวอยู่งัย!!!” มาอาสะ เล็งปืนไปที่ตำรวจนายนั้น
เปรี้ยง....
กระสุนนัดแรกที่ลั่นออกมาจาก นายตำรวจอีกนาย พุ่งเข้ามาที่ ท้องของมาอาสะ...
”ม่า!!!!!!!!!!!!” ยูรินะ เห็นภาพของมาอาสะ ที่โดนยิง...
”ยูรินะ...ฉันรักเธอ..ฉันรับได้หมดไม่ว่าเธอจะเป็นยังไง..เธอจงมีชีวิตอยู่ต่อไป “
...มาอาสะ ยิงปืนออกมาไปหนึ่งนัด.....
เปรี้ยงๆๆ......... กระสุน 3นัดพุ่งเข้าไปที่หน้าอกของอามาสะ..ทำให้ตัวของ มาอาสะปลิวออกไป....
”ยู...ริ.นะ..ฉันรักเธอ....”ตาของมาอาสะค่อยๆปิดลง.....
--------------
”คุณ ยูรินะ ..มารับของจากญาติคุณด้วย” ยูรินะได้ซองหลักฐานจากตำรวจ ในซองนั้นม
ี กล่องเล็กกล่องหนึ่ง พร้อมกับ ใบรับของ...
ยูรินะเปิดมันออกมา ก็พบกับ ตลับเทปเล็กๆ กับแหวน 2วงที่รอยด้วยสร้อยเส้นหนึ่ง
เทปนั้นบันทึกไว้ว่า
” ยูรินะ....ฉันน่ะ รักเธอ มานานแล้วนะ...ฉันรู้ว่า เธอคิดกับฉันแค่เพื่อน
เพราะเราต่างก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน..ผมคงเป็นไปได้อยาก..สำหรับความรักในเพศเดียวกัน
..แหวนสองวงนี้..ฉันตั้งใจจะมอบให้เธอ...ฉันอยากจะบอกเธอเหลือเกินว่า ฉันรักเธอมาก..
.ฉันรักเธอ..แบบคนรักไม่ใช่แค่เพื่อน...และฉันรับเธอได้ทุกอย่าง ไม่ว่าเธอจะขี้บ่น
หรือจะยังไงก็ตาม...ต่อให้เธอ ไม่มีขา ต่อให้เธอ...เป็นอะไรก็ตามฉันก็ยังจะรับเธอได้
เพราะฉันรักเธอ..และฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอ มีความสุข....ฉันรักเธอ ยูรินะ...”
น้ำตาที่เอ่อล้นไหลลงมาบนแก้มทั้งสองของยูรินะ...ซึ่งเป็นน้ำตา
ของความทุกข์..และความคิดถึงผสมกัน..
”ม่าจัง..ฉันก็รักเธอ......”
----END---
จบภาค..
ขอให้ช่วยเม้นท์ว่ารู้สึกยังไงหน่อนะครับ จะได้เอาไปแก้..
แรงบันดาลใจ...: MV BAD GUYS : Bi
-----------------------------------------------
